یک شهروند کاملا معمولی

امسال نیز به دعوت برگزارکنندگان پنل نمایش فیلم و بحث و گفتگو در فستیوال ملاقات با جنون که به نمایش فیلم هایی در باره آسیب های روحی و روانی تاکید دارد به عنوان منتقد فیلم حضور خواهم داشت. لازم به توضیح است که فیلم ها به سلیقه کارشناسان فستیوال انتخاب میشوند و من نقشی در انتخاب فیلم نداشته ام. در این پنل دکتر داریوش غرقی از جنبه های علمی و پزشکی به موضوع آلزایمر خواهد پرداخت و من هم به جنبه های سینمایی و ساختاری فیلم اشاراتی خواهم کرد.

یک شهروند کاملا معمولی

پاییز تهران را پوشانده است. آقای صفری هشتاد ساله برنامه روزانه خود را دنبال می کند که شامل خرید نان سنگک تازه و تحویل آن به خانه ایست که در آن استقبال چندانی از این حرکت وی بعمل نمی آید.

آقای صفری دست اندرکار چه برنامه ای است؟ چرا تلفن های پسرش را بدون پاسخ می گذارد؟ آیا وی به نوعی تظاهر به داشتن بیماری فراموشی می کند؟ کدام اتفاق زندگی گذشته اش در رویدادهای روزمره وی از محدوده غیر معمولی در آمده تبدیل به تکرارهای وسواس گونه،  و عاقبت آسیب رسان می شوند؟

شخصیت پیرمرد به اندازه داستان فیلم جعفر پناهی (تهیه کننده  فیلم تاکسی) ومجید برزگر معما گونه و جذاب است…

یک شهروند کاملا معمولی

| Aref In Media |